zaterdag 8 juni 2013

Nieuwe maan

Zoals altijd heb ik last van de nieuwe maan. Ik ben dan meestal nogal melancholisch en in mezelf gekeerd. Tijd voor reflectie, zeg maar. 
Ik luister bij voorkeur veel  muziek, lees dan graag poëzie, en mijmer en maak nieuwe plannen. 

Eén van die lievelingsgedichten wil ik dan ook graag hier neerzetten.

Christine D'haen

Daimoon megas

Mijn daimoon bedroefde bij nacht mijn bloed:
het hoofd in uw armen, het hoofd van een man,
het is niets. En uw dagen en nachten zijn niets
dan een schaduw van schaduwen; al wat gij doet,
het is niets: en het vlees dat gij eet, en het bloed
dat gij drinkt, het is niets. Verfoei ook den geest!
Want de ziel die gij eet, het visioen dat gij drinkt,
het is niets. En zo al wat gij zoekt, wat gij doet,
het is niets. Het is minder dan de as en het schuim.
En de mond op uw hart, het is niets. Als het zand
aan de zee is u alles, en minder dan as
van het vuur, en uw dromen zijn minder dan puin.
Want al wat gij drinkt en verteert, alles voedt
slechts mij, en de macht is aan mij, echter gij,
gij zijt niets dan een schaduw, en ik ben die leven
in doodsstrijd en sterven al levende doet.
Ik slechts verzwijg u. - Mijn daimoon bij nacht
bedroefde mij bitter. - En 't hoofd in mijn arm,
het hoofd van een man, het is niets. Het is niets
dan een aangezicht, sluimrend, vol koelte en zacht. 


Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen